Metro's en meer.

Hi again!

Net onze eerste week Madrid achter de rug, so much to tell!

Vorige week waren er 'welcome days' waar we activiteiten deden met andere erasmussers.
We namen de trein richting onze universidad, stapten 25 minuten later uit en zagen dat de halte uitgaf op het 'universiteitsdorp'. Er zijn straatnamen, plattegrondplannen, infobalies,... Een wereld van verschil in vergelijking met ons kleine gezellige kulak'je.

Op de welcome days ontmoetten we interessante mensen from all over the world. Met enkele meisjes die we hier ontmoetten treinen we dit weekend naar Valencia.
Treinen, openbaar vervoer...  Thuis zijn we de sporadische bus- of treinrit gewoon, maar hier beleven we de ene trein- of metrorit na de andere. 'Beleven', want het durft al eens grappig af te lopen.
Charlotte was enkele dagen geleden expressief haar lasagne-recept aan het uitleggen toen ze plots 'SOL!' uitriep (de halte waar we uit moesten stappen, nvdr.), waarop we vliegensvlug rechtsprongen en naar de uitgang liepen... om daar, twee meter verder, te moeten wachten in het rijtje 'uitstappenden.'
Gisterenavond, na een bezoek aan een gezellig plaza'tje stonden we recht in de trein, tot er bij een bepaalde halte plots twee plaatsen vrijkwamen. We gingen zitten en na amper drie seconden zagen we dat die beruchte halte 'onze' halte was, dus werd het alweer een sprintje naar de uitgang.

Met onze Finse kotgenote en haar Australische vriendin deden we een uitstapje naar Malasaña;  een gezellig buurtje in Madrid. Helaas was het op zondagnamiddag en zijn alle kleine, gezellige winkeltjes dan gesloten. Dan maar verplicht gaan keten-shoppen in 'Gran via'. H&M, El Corte Inglés, ...

Maandag sleurden we ons uit bed om zeker om 8h20 de trein te kunnen nemen naar de universiteit. Onze eerste les begon om 9h, of dat was toch het initiële plan. De prof daagde niet op, dus konden we de universiteit nog wat verkennen. (in werkelijkheid: sunbathing on the grass, nvdr.)
De volgende proffen daagden wel op, maar spraken al even snel Spaans als de trein van 8h20. En Spaanse treinen durven al eens een vaartje te nemen, zoals blijkt uit recente actualiteit...

iGrando Beso!
Bells

Primer día

i Hola amigos!

Charlotte en ik vertrokken deze morgen voor een nu al onvergetelijke trip. Het afscheid viel zwaar; familie, hondjes, boyfriends,... 
Eens op het vliegtuig geïnstalleerd was de sfeer al meteen anders; lachend brachten we twee dolle uren door in het luchtruim. Eens gearriveerd begon de puzzel om alle bagage in één kleine taxi te krijgen. Na heel wat gepuzzel is het ons (lees: mister cabdriver) toch gelukt. Bij mister cabdriver haalden we voor het eerst ons beste (behoorlijk erbarmelijk, nvdr.) Spaans naar boven. We werden onmiddellijk overstelpt met culturele en 'onstpannende' tips. En dat is enkel het deel dat we begrepen. Na vele keren  'Si, Si', 'No comprendo' en 'Vale, vale' zat de taxirit erop en arriveerden we bij ons appartement.
Daar stond señor Carlos ons op te wachten met onze sleutels én een hartelijke Spaanse glimlach. We zagen onze kamers en voelden ons onmiddellijk thuis. Dit wordt dus écht ons stekje voor het komende half jaar. Onvoorzien staan er twee bedden in mijn kamer, dus ons eerste nachtje wordt er eentje knusjes met twee in bed. Ik begin te vermoeden dat Charlotte aan chronisch geheugenverlies lijdt, want ik durf al eens een babbeltje te slaan in mijn slaap. Oordoppen zullen een must zijn. 
Bon, na de arrival (ca. 18h) begonnen we als bezetenen uit te pakken, want ‘de winkels gingen sluiten’…  Niets is minder waar hier in Spanje! We besloten op verkenning te gaan en na een poosje stappen belandden we op de Plaza Mayor. Als echte toeristen (want dat zijn we nu nog wel een beetje, over een paar weken verven we ons haar bruin en zijn we rasechte locals) lieten we een foto nemen bij traditionele latina-kledij. Fun, dat wel.Na heel wat rondgestruin op en rond de Plaza Mayor (‘De grote markt’ zoals ze dat in het Belgenlandje al eens durver te noemen) zagen we een ‘Carrefour Express’ die tot 23h open was. Doodnormaal in Spanje, uiterst vreemd voor mensen die al blij zijn als ‘den delhaize’ eens tot 20h open is. We sloegen onmiddellijk voorraadjes in en flaneerden al heel wat minder elegant de hele weg terug naar ons appartement vol zakken inkopen. Om daar tot de ontdekking te komen dat er op 20 meter van onze deur een Carrefour Express is. Dat is het fijne aan een stad ontdekken.
Er zitten mensen van alle nationaliteiten op ons appartement. Spaanse (shocking), Finse, Franse, Roemeense,… Dat wordt hier geestig!

 iAdios, Amigos! 
Grande beso
Bells