i Hola amigos!
Charlotte en ik vertrokken deze morgen voor een nu al onvergetelijke trip. Het afscheid viel zwaar; familie, hondjes, boyfriends,...
Eens op het vliegtuig geïnstalleerd was de sfeer al meteen anders; lachend brachten we twee dolle uren door in het luchtruim. Eens gearriveerd begon de puzzel om alle bagage in één kleine taxi te krijgen. Na heel wat gepuzzel is het ons (lees: mister cabdriver) toch gelukt. Bij mister cabdriver haalden we voor het eerst ons beste (behoorlijk erbarmelijk, nvdr.) Spaans naar boven. We werden onmiddellijk overstelpt met culturele en 'onstpannende' tips. En dat is enkel het deel dat we begrepen. Na vele keren 'Si, Si', 'No comprendo' en 'Vale, vale' zat de taxirit erop en arriveerden we bij ons appartement.
Daar stond señor Carlos ons op te wachten met onze sleutels én een hartelijke Spaanse glimlach. We zagen onze kamers en voelden ons onmiddellijk thuis. Dit wordt dus écht ons stekje voor het komende half jaar. Onvoorzien staan er twee bedden in mijn kamer, dus ons eerste nachtje wordt er eentje knusjes met twee in bed. Ik begin te vermoeden dat Charlotte aan chronisch geheugenverlies lijdt, want ik durf al eens een babbeltje te slaan in mijn slaap. Oordoppen zullen een must zijn.
Bon, na de arrival (ca. 18h) begonnen we als bezetenen uit te pakken, want ‘de winkels gingen sluiten’… Niets is minder waar hier in Spanje! We besloten op verkenning te gaan en na een poosje stappen belandden we op de Plaza Mayor. Als echte toeristen (want dat zijn we nu nog wel een beetje, over een paar weken verven we ons haar bruin en zijn we rasechte locals) lieten we een foto nemen bij traditionele latina-kledij. Fun, dat wel.Na heel wat rondgestruin op en rond de Plaza Mayor (‘De grote markt’ zoals ze dat in het Belgenlandje al eens durver te noemen) zagen we een ‘Carrefour Express’ die tot 23h open was. Doodnormaal in Spanje, uiterst vreemd voor mensen die al blij zijn als ‘den delhaize’ eens tot 20h open is. We sloegen onmiddellijk voorraadjes in en flaneerden al heel wat minder elegant de hele weg terug naar ons appartement vol zakken inkopen. Om daar tot de ontdekking te komen dat er op 20 meter van onze deur een Carrefour Express is. Dat is het fijne aan een stad ontdekken.
Er zitten mensen van alle nationaliteiten op ons appartement. Spaanse (shocking), Finse, Franse, Roemeense,… Dat wordt hier geestig!
iAdios, Amigos!
Grande beso
Bells
Geen opmerkingen:
Een reactie posten